Merhaba ben Gülnur Karataş

Öncelikle bu güzel sayfanız için sizi çok tebrik ederim.

Hayatımda beni en çok üzen şeyi sizlerle paylaşmak istiyorum. Ablam, canımın bir parçası hayatımın anlamlarından birisi, bir ay önce meme kanseri teşhisi konuldu ve hepimiz yıkıldık. O, o kadar hayat dolu, o kadar neşeli, o kadar melek kalpli bir insan ki hiç birimiz ablama yakıştıramadık bu ağzıma bile alamadığım hastalığı. Ama hastalık bu, kimseyi ayırt etmiyor ki. Bir gece rüyasında göğsünde bir kitle olduğunu görüyor ve sabah ezanı ile sıçrayarak uyanıyor sonra kontrol ediyor, gerçekten böyle bir şey var mı diye. Gerçekten de eline bir kitle geliyor tabi korkuyor, arkadaşlarının ısrarı üzerine doktora gidiyor, doktor alınması gerektiğini söylüyor ve hepimiz şok şok. Ameliyat esnasında doktor, eşine çıkarılan kitlenin kötü olduğunu söylüyor ve hepimiz yıkılıyoruz. Ameliyattan çıkıyor, kendine geldiğinde ilk sorduğu şey ben kanser miyim? Kendimi dışarı atıyorum ve koridorlar başıma yıkılıyor sanki, kahroldum ama ablama asla belli etmedim. Doktor korkulacak bir şey olmadığını, bunun bir mucize ile ortaya çıktığını ve çok erken teşhis olduğunu söyledi. Ama yinede kemoterapi görmesi gerektiğini söyledi ve ben bir kez daha yıkıldım çünkü ablam çok hassas bir yapıya sahipti, nasıl dayanacaktı bu tedaviye. İki hafta önce ilk ilacını aldı, ilk bir hafta çok kötüydü, şimdi iyi 2 hafta sonra tekrar girecek, saçları dökülecek. Allah kimseye böyle üzücü hastalıklar vermesin.

Şunu bütün bayanlara iletmek istiyorum, 6 ayda bir mutlaka meme kontrolü yaptırın, biz ablam kadar şanslı olmayabiliriz.

Zaman ayırıp bu yazıyı okuduğunuz için herkese teşekkür ederim.