Merhaba, 4.5 aylık bir bebek annesiyim. Adı Yiğit Eren. Onu öyle zor dünyaya getirdim ki anlatamam. 9 ay süren mide bulantıları, aşırı sıcaklar, erken doğum stresi, sağ böbreğinin büyük olma olasılığı ve daha neler neler. Eşimle saydık 11 doktor dolaşmışız.
O, 25 gün kadar önce açtı dünyaya gözlerini. Doğumdan önceki gün doktorum bana bebeğin idrarını yapamadığını, mesanesinin dolu olduğunu, ertesi güne kadar yapmazsa o gün sezaryene alacağını ve çantamı hazırlayıp gelmem gerektiğini söyledi.
O gece boyu dua ettim bebeğime bir şey olmasın, gerisi teferruattı benim için. Sabah güçlü olmaya çalıştım, dayısı, anneannesi, babası, babaannesi hastane yolundaydık. Doktorum tekrar ultrasona aldı kalbim duracak gibiydi, ya böbreğinde bir şey varsa, doktor olmadığını ama yinede bakması gerektiğini söyledi. Hala idrarını boşaltmamıştı ve beni yüksek riskli gebelikler bölümünde doğuma aldı. 1 saat sonunda uyandığımda bebeğim yanımda yoktu. Kendimi yanımdaki iki bayanın bebeklerini sevdiğini izlerken buldum. Evet kabus, bebeğim öldü, yok, ameliyata mı aldılar onlarca soru kafamda ağlıyorum. Derken doktorum başıma geldi ve korkmamam gerektiğini, bebeğin gayet sağlıklı olduğunu, yalnız 1 gece yeni doğan ünitesinde kalacağını ve göremeyeceğimi söyledi. Tabi inanır mıyım beni odama çıkarttılar ve hemen dayısıyla babasını yeni doğana yolladım bana resimlerini çekip getirmişler sağlıklıymış her şeyi normalmiş ama annesin dayanamıyorsun tüm o zorluklarla dünyaya getirdiğin meleğini göremedin bile daha. O geceyi hasta yatağımda bin bir endişeyle geçirdim hep onu düşünerek. Veeee sabah 11 de işte benim buruşuk kara saçlı pıtırcığım yanımda. Allah'ım sana milyonlarca şükür olsun. Sevinç göz yaşları evet mutluluktan ağlıyorum aylar sonra. İşte bu da bizim hikayemizin başlangıcı.
O şimdi gayet sağlıklı,kıpır kıpır bir bebek, benim her şeyim. Çalışıyor olup hafta içi akşama dek göremesem de buna da şükür. Allah'ım iyi ki verdi bana onu. Ailemizin sevinç kaynağı. İyi ki varsın oğlum, benim her şeyimsin.