Bebeğimiz : Büşra ÇINAR
Doğum günü : 27.04.2006
Doğum saati :11:00
Doğum kilosu :3,330
Doğum boyu : 50 cm
Hastane : AYDIN DOĞUM EVİ

Herkese merhabalar,
Ben anneliği 4 yıl hasretle acıyla bekledim ve nihayet 27. Nisan.2006 günü bu mutluluğu yaşadım. Eşimle 2002 yılının Ekim ayında evlendik çocukları oldum olası çok seviyordum evlendikten sonra bir bebeğimin olmasını daha da çok ister olmuştum. 2003 yılının Haziran ayında hamile olduğumu öğrendim. Çok sevinmiştim ama bu sevincimi çok fazla yaşayamadım bebeğimi Temmuz ayında kaybettim. İlk bebek düşebilir normal dedi doktor ikincisine hamile aldığımı 2004 yılının Ekim ayında öğrendim sevinemedim kasım ayında da onu kaybettim. Tesadüf dediler, hayır dedim böyle tesadüf olamaz. İkinci bir defa yıkılmıştım. Bir başka şehir'e özel bir hastaneye gittik eşimle ve bir sürü tahliller yaptırdık. Hepsinin sonucu iyiydi peki ama neden bebeklerim yaşamıyordu. Doktorum bir kez daha deneyin dedi olmazsa aşılama yapılacaktı. Ben 2005 yılının Ağustos ayında hamile olduğumu öğrendim ama öğrendikten sadece 1 hafta sonra yine düşük tehlikesiyle karşı karşıya kaldım çalışıyordum hemen işime ara verdim evde sürekli yattım, iğneler ilaçlar bebeğim düştü düşecek korkusuyla yaşadım hamileliğimi, sürekli doktor kontrolündeydim, her gidişimizde doktorum bana bebeğimin iyi olduğunu söylüyordu bir kızım olacaktı. 27.Nisan.2006 doğum tarihi diyordu doktorum ama ben bebeğimi kucağıma almadan hiçbir korkudan kurtulamayacaktım.
26.Nisan.2006 sabahı tuvalete gittiğimde çok hafif bir kanamam olmuştu, eşime sanırım kızımız geliyor dedim hiç korkmadım bir güzel kahvaltı yaptık ve hastaneye gittik. Doğum yaklaşmış dediler ama hiç sancım ve açılma yoktu, eve gidip bekleyin dediler. Eve gittim öğleden sonra düzensiz sancılarım başladı saatte bir 45 dakikada bir sancım oluyordu akşam saat 23.00 sıralarında sancılarım iyice sıklaştı 5 dakikada bir gelmeye başlamıştı yatamıyordum, oturamıyordum. Eşim de benimle birlikte bekliyordu hastaneye gidelim dedi yok dedim biraz daha bekleyelim. Gece saat 02.00'da artık dayanamadım hastaneye gidelim dedim bende korkudan eser yoktu sadece hep dua ediyordum kızıma bir şey olmasın diye. Hastaneye gittik muayene ettiler ve yatış işlemleri yapılsın doğum olacak denildi, çok şükür her şey normaldi hep normal doğum istiyordum ve durumda onu gösteriyordu tabi son anda ne olacağı belli değildi yine de. Eşim çantamızı alıp doğum servisine getirdi, bana Sen sancı odasında bekleyeceksin dediler eşim ise dışarıda beklemek zorundaydı o an kendimi çok yalnız hissettim ama korkmuyordum tam aksine çok mutluydum yıllardır beklediğim an gelmişti. Hemen geceliklerinizi giyin dediler ve lavman yaptılar (hiçte öyle abartıldığı gibi değilmiş lavman hiçbir şey hissetmiyorsunuz) Artık beklemeye başladım sancılarım aralıksız 5 dakikada bir gelip gidiyordu sancı gelince derin nefes alıp veriyordum bütün gece sancı çektim açılma yavaş yavaş oluyordu sabah saat 09:40 da ebe geldi suni sancı verdi birazdan seni doğuma alacağız dedi çok heyecanlanmıştım. suni sancı iğnesinden sonra artık dayanamaz oldum ebe sancın gelince yatakta hem ıkın hem derin nefes al diyordu hangisini yapacaktım ki... Suyum da orda kendiliğinden patlamıştı ebe saat 10:20 da geldi ve hadi vakit geldi doğumhaneye dedi birlikte doğumhaneye gittik doğum masasına yattım şimdi dedi olabildiğince ıkın ıkınıyordum ama olmuyordu bir türlü bebeğim doğmuyordu. Artık ıkınacak gücüm kalmıyordu ebe yardımcı bir ebe daha çağırdı bir aksilik vardı ama ne bir yandan bebeğimin kalp atışlarını dinliyordu bir yandan doğum yaptırmaya çalışıyorlardı. Ben olabildiğince ıkınırken ebe karnımdan bastırıyor diğer ebemde bebeğimi tutmaya çalışıyordu "hadi dedi son bir gayret bebeğinin kafasını gördüm son bir iki ıkınma daha tamam dedi ıkınma korktum ne oldu dedim bebeğim dünyaya gelmişti ebenin ellerindeydi ama mosmordu meğer yavrumun boynuna kordon dolanmış o yüzden çok zorlanmışız. Ama çok şükür ki dünyaya gelmişti ama ağlamıyordu saate baktım saat 11:00 idi ebeye bebeğim ağlamadı ne oldu dedim ağladı dediler ama ben duymamıştım hayır dedim. Ebe benimle ilgilenirken eşimin düşmesi falan bebeğimi istedi ve bebeğimi giydirdikten sonra kucağıma verdiler çok güzeldi ağlamaya başladım mutluluktan yavrum doğmuştu kollarımdaydı ebe bir yandan dikişlerimi atıyor bir yandan da ağlama diyordu ne dikişin acısını duyuyordum nede başka bir acı ve ağrıyı... Dikişlerim bitip sedye ile beni odaya götürürlerken hep gözlerim eşimi aradı ama Onu yukarıya çıkartmıyorlardı odamıza geçtik bebeğimi kucağıma aldım ve eşim geldi o anki mutluluğumu anlatamam. Kızım, yavrum, canım hayatımın tek anlamı dünyaya gelmişti ve çok şükür iyiydi. Yok bu dünyada daha büyük bir mutluluk kesinlikle yok.
Tek duam isteyen herkesin bu mutluluğu yaşaması..
Canım yavrum, biricik kızım iyi ki varsın... Ne olur Rabbim Senin acısı bize hiç göstermesin... Ben ve baban senin iyi olman için hep tüm gücümüzle yardımcın olacağız hep yanında olacağız Seni çok, hem de canımızdan daha çok seviyoruz...

Annen Kader Çınar