Tam hayata küstüğüm, dibe vurduğum nokta. İşimden istifa etmişim. Eşimle boğaz boğazayız. Her şeyi alıp gitmek istiyorum. Herkesi söküp gitmek. Sonra eşimle son bir gezi fikri. Trene biniyoruz. 3 gün yollarda birbirimizi yiyoruz. Ayrılacağız ya, uzamaları ve yıpratmaları oynuyoruz. Kars'ta Ani Harabeleri bizi biraz yatıştırıyor. Kendi geleceğimiz bırakıp yüzyıllık bin yıllık geçmişlere gidiyoruz. Vakit dar. Sınırdan Ermeni tarafına bir bakıyoruz. Nasıl da her şey simetrik. Orada bir tepe burada bir tepe. Orada bir dağ burada aynı dağ. Keşke biz de böyle simetrik olabilseydik hayata dair adımlarımızda. Ama yolu yok ayrılacağız. Bu adamı, bu şehri, bu evi terk edeceğim. Kars ve çevresini karış karış dolaşıp eve dönme yolundayız. Trenle döneceğiz yine. Hava nasıl soğuk. Hayat nasıl soğuk. Yataklı vagonda sadece biz varız...Elimde bir şişe şarap bol bol Edip Cansever okuyorum ve hayatıma dokunmaya çalışıyorum...
Aradan günler geçti. Eşyalarımı topladım. Yeni bir gelecek için İstanbul'a bir bilet aldım. Evden resimlerimizi kaldırdım. Derken doktor bir bebeğim olacağını söyledi. Benim bir bebeğimmmm. Bizim bir bebeğimiz. Takvimler de Kars gezisinin trenle dönüş gününü gösteriyor. Bir yolculuk bebeği. Kendimize ve geleceğimize 9 hafta süre tanıdık. Ve sonra tüm olumsuz yaşadıklarımızı bir kenara bıraktık. Ve kızımız Mısra 36 hafta sonra gökten zembille aramıza düştü. Bu onun doğum hikayesi değil benim doğuş hikayem oldu.
'NASIL DA YILLARI BULDU BİR MISRA BOYU MACERA
BİLMEZLER, NASIL ARADIK BİRBİRİMİZİ BİLMEZLER, NASIL SORDUK
İKİ YİTİK HASRET İKİ PARÇA CAN '
cennetten düşen kızım, mutlu musun yanımızda, aramızda ve hayatımızda.
Pelin Okumuş