Bizim tatlı güvercinimiz, bir tanecik kızımız İda İpeğimizin 1.yaş gününe ulaştık. 24/02/2006 tarihinde 1 yaşını dolduracaksın. Sen bizim ailemize katılalı 1 sene olmuş ve sen o kadar uyumlu, o kadar sorunsuz bir bebektin ki günlerin nasıl geçtiğini anlayamadık.

2004 yılının Haziran ayında annenin midesinde şiddetli bulantılar yaratmaya başlamıştın. 07/07/2004 tarihinde (ayrıca seni öğrendiğimiz bu tarih evlilik yıldönümümüzdü) öncelikle çalıştığım bankada test yaptık. Eczaneden aldığım testleri yapmak için tuvalete giderken ayaklarım heyecandan titriyordu. Pembe çizgiler gözükmüştü yani senin varlığını anladım ancak yine de akşam babanla doktora gittik. Tahlil sonucunu beklerken heyecandan bayılacaktım.
Doktor sonucun pozitif olduğunu söylediğinde sevinçten ağlamaya başladım. Canım kızım sanki o anda içime doğmuştun, kızımız olacak dedik babanla ve baban,Gökmen Ağabeyîn ve ben yemeğe gidip kutladık.

Aylar geçti ve 9.ay geldi çattı. Sana hamileliğimin 7.ayında yaşadığımız rahim bölgesinde siğil oluşması problemi sebebiyle doktorumuz  Sibel Hn sezaryene karar verdi. Çünkü normal doğumda siğillerin oluşturduğu mikrop senin o güzel ses tellerine yerleşerek bozulmasına neden oluyormuş. Bu yüzden 24/02/2005 sabah saat 08:20 de Medicana Çamlıca Hastanesinde ameliyathaneye girdim. Sen 08:30 da doğmuşsun. Çok sağlıklıydın, 3,450 gr doğdun. Takriben 1 – 1,5 saat sonra kucağımda olacaktın. Her ne kadar seni doğduğun anda görmek istesem de, sağlık problemi buna izin vermedi ama olsun senin o güzel yüzünü 1,5 saat sonra görmek, kucağıma almak nasıl anlatılır bilmiyorum bu duyguyu ama muhteşem ötesi bir şeydi. Ameliyattan çıktığımda baban yanımdaydı ve “çok tatlı bir kızımız oldu bebeğim” dedi. Herkes odadaydı; Nurhan Teyzen,Pervin Teyzen, Duygu, Arzu Teyzen hepsinin görüşü çok tatlı olduğunda birleşiyordu. Hemşire kucağında seni getirip, bebeğimiz çok acıktı annesi deyip, kucağıma seni verdiğinde; Allah'ım o pespembe yüzünü, küçücük ama fıldır fıldır bakan gözlerinle bana bir baktın ki dünyayı verseler o anda umurumda değil. Sonra seni göğsüme alıp, emzirmeye başladım. Nasıl bir mucizedir bu; sana emmeyi kim öğretti, sen emdikçe sütün gelmesi o kadar insanı etkiliyor ki sana bunu anlatamam. Ancak ileride seninde bebeğin olduğunda annem haklıymış diyeceksin. Belki o zaman birlikte konuşuruz bunları seninle, Anne olmanın muhteşem keyfine vardığında paylaşırız görüşlerimizi.

İşte böyle bebeğim, seninle ilk tanışma maceramızdan sonra evimize geldik seni, hazırladığımız sepetine yatırdık, seni koklamaya ve izlemeye doyamıyordum. Seninle tam 3 ay birlikteydik. Bazı geceler her bebek gibi uyutmuyordun ama yine de çok uslu bir bebektin. Daha sonra anne 23/05/2005 de işe başladı. Biliyorsun aşkım, senin geleceğini iyi kurabilmek için babanla birlikte çalışmamız gerekiyordu ve sen anneannen de kalmaya başladın, ilk günler kabustu. Akşamları sana kavuşmak için dakikaları sayıyordum. Sensiz geçen saatler hayatımda yoktu artık. Her gün sana süt sağmaya işyerinin mutfağına gittiğimde kucağımda seni emziriyormuş gibi hayal kuruyordum. Sana bu sütleri pompayla sağıp biriktirmek ne kadar canımı ve göğüslerimi acıtsa da sağlıklı beslenmen benim için çok önemliydi. 5,5 aylık oluncaya kadar süte devam ettik ancak daha sonra annenin sütü azaldığından mamaya başladık. Daha sonra da çorbalar,yemekler derken her şeyi yemeğe başladın benim tatlı güvercinim.

İşte bir tanem sana doğumundan, 1 yaşına kadar geçen uzun ama senin sevginle kısalan zamanda seninle yaşadıklarımızı kısaca yazmak ve ilk doğum günün anısına olsun istedim.
Senin, bizim hayatımıza kattığın heyecanı, sevinci,mutluğu sana anlatmamız belki zor ama eminim sen de anne olduğunda bizi anlayacaksın.

HOŞ GELDİN İDA İPEĞİMİZ, HOŞ GELDİN GÜVERCİNİMİZ. İYİ Kİ DOĞDUN, İYİ Kİ VARSIN.
SENİ ÇOK ÇOK AMA SEVİYORUZ.

Annen ve Baban (Arzu – Teoman Mecuk) İda İpek resim