SIKINTININ ORTASINDAKİ CAN

Kaybettim bir şeyleri. Canımın acısı ondan. Bazen sevinçle doğurduğumu hatırladığım günlerin nicedir bir an önce sonlanmasını bekliyorum. Karanlıklarda arıyorum da, bulamıyorum bir çözüm. Bir şeyler eksik geliyor da, arıyorum aslında neyi aradığımı çok bilmeden. Tanıdık, bildik bir yolculuk. "Anne’ciğim bir bak bana" derdim canıma. Annem kafasını öte yana çevirdiğinde de böyle karanlık olurdu her yer hatırlıyorum. Uzatırdım ellerimi tutsun diye de boşluklar kucaklardı beni. Gözlerim gözlerine tutunmak isterdi de sadece karanlıklarla buluşurdu. Kendime tutundum çaresizce, çığlıklarımı içime attım. O zamanlardan tanıdık işte bu "sıkıntı". Görüşmelerden tanıdık bu temalar. Dünyaya fiziksel olarak getirilen ama psikolojik olarak doğamamış olmanın sancısını çeken nice "canlar" odaya böyle doluşurlar. Konuşan ağızların gerisinde hep duyarım çığlıkları. Dışarıya atılamayan, içeriye gömülen çığlıklar onları duyacak kulak ister…

Hikayelerin temelleri en başta atılır. Dünyaya atılmak yetmez yaşama sarılabilmek için. Her "canın"” doyurulmasını istediği bazı psikolojik ihtiyaçları vardır. Sebebine gelince. Bebek dünyaya gelirken bir potansiyelle doğar. Ona bakım veren diğer canlarla yaşadığı deneyimlerdir ki yaşam yolculuğundaki "duraklarını" belirler. Gerçekte kim olduğunu görebilen, duyabilen, algılayabilen ve her şeyden önce hissedebilen yüreklerle birlikteyken canlanır da "can", başka başka gözler, kulaklar, yüreklerle birlikteyken büzüşür. Korkar "can" sevgililerinin sevgisini, onayını kaybetmeye de o yüzden görülmeyen, duyulmayan, anlaşılmayan ihtiyaçlarını karanlıklara gömer ve oracıkta parçalanır. Parçalanmışlığın acısıyla da unutur gerçekte kim olduğunu, nasıl bir potansiyelle dünyaya geldiğini. Yaşamının ilerideki yıllarına taşıdığı "alacakları" nın yüküne yönelik memnuniyetsizliği tahammül edemediği bir noktaya gelince de, tekrar tekrar dönmek ister "can" "o duraklara" parçalarını toparlamak için. Bütünleşmek için … kim olduğunu hatırlamak için "can". Boşluk, kaygı, anlamsızlık, depresyon hep çağrıdır aslında "cana" kendine dönmeyi hatırlaması için.

Geştalt terapi yaklaşımı ve psikodinamik bakış açısıyla yürütülen psikoterapi süreci "canın" kendini görmesine uygun bir ortam sağlar. Geçmişten bugüne doyurulmadan taşınan ihtiyaçlarını fark edip tekrar dillendirmesi zaman alır. Yolculuktur bu. Nicedir kendisiyle buluşmaya hazır bir başka "can"ı bekleyen "can" onu bulunca "canlanır".


Hande Kılınç Kunt

Uzman Psikolojik Danışman (Klinik Psikoloji Yüksek Lisans)

Persona Life Sağlıklı Yaşam ve Danışmanlık Merkezi

Yazışma Adresi: kilinc_hande@yahoo.com