YETİŞKİNLİKTE OYNADIĞIM DRAMAM

Her birimizin içinde oynanan bir drama var. Dramamızın içindeki karakterler, karakterlerin özellikleri, duygular, düşünce içerikleri çocukluğumuzda belirlenir. Bilinçli veya bilinçdışı anılarımızda saklı duran bu dramalarda yer alan rollerden birini, birkaçını veya hepsini hayata geçiririz (Sandler & Rosenblatt, 1962; cited in Pine, 1988). İçimizdeki dramalar yetişkinlik dönemindeki yeni yaşantılarımızı da etkilerler. Böylece bizler bireyler olarak yeni yaşantılarımızı da eski yaşantılarımızın uzantısı gibi görürüz. Yeni yaşantılarımızı eski deneyimlerimizle bütünleştiririz (Pine, 1988).
''Güvenemiyorum'' diyordu. ''Kimselere güvenemiyorum''. Size de... Hiç kimse beni elimden tutmadı. Hep kendi ayaklarımın üzerinde durmam gerekti. Şimdi size nasıl bana yardım et diyebilirim ki?. Kimselerden yardım isteyemem ben. İş yerinden hep en geç ben çıkarım. Çok çalışmalıyım kimselere muhtaç olmamalıyım. Yöneticiyim ama kimselere ''güvenemiyoru'' dedi isyankar bir bakış atarak. ''Ufacıkken öğrenmem gerekti kendi ayaklarımın üzerinde durmayı''. Ezip geçeceklerinden korkuyordum. Ezdiler de, ben onlara göstermedim neler hissettiğimi. ''Gözlerimi kıstım ki gözyaşları dışarı akmasın da onlar görmesin diye'' diyerek gözlerini önüne indirdi. Gözyaşları akarken devam etti konuşmaya. ''Ufacıktım evin tüm işini bana yaptırırlardı. Kimse sormazdı bir ihtiyacın var mı diye. Çok utanırdım. Büyüdüm yine kullanıyorlar. Hep benim paramı istiyorlar'' dedi acıyla. ''Hala onların bir gün bana analık babalık yapacaklarını mı bekliyorum acaba?. Çoktandır vazgeçtim aslında beklemekten. Onlar bana bakamayacaklar bari ben kendime analık babalık yapayım dedim. Onların ilgisizliklerinden defalarca düş kırıklığına uğradım. Onlara güvenmekten vazgeçince de, düş kırıklıklarının sayısı, yarattığı acı da bütünüyle yok oldu. Güvenemem kimseye. Eşime, çocuklarıma kimselere güvenemem ben, demişti. Ayşe sonra bir daha görüşmelere gelmedi.
Çocuğun gözünde ana-baba her şey demektir; onlar çocuğun gözünde dünyayı temsil ederler. Bunun sonucu olarak da, ana-babaya duyulan güvensizliği tüm insanlara uygular ve artık hiç kimseye güvenmez.
Bebeğine zararlı olabilecek annenin özellikleri, bebeğine otomatik olarak duygusuz ve ilgisiz şekilde yaklaşan ve dokunan annedir. Duygusal olarak soğuk anne ile bebek ne kadar fazla temasta olursa, bebek o kadar fazla zarar görür.
Anneyle bebek arasındaki problemli ilişkiler, gelişen çocuğun bir süre sonra sahte bir özgürlük tavrı takınarak ''benim kimseye ihtiyacım yok, ben kendi kendime bakarım'' demesiyle sonuçlanır. Fakat bu kişiler, fantezilerine sığındıkları için, gerçek dünyada kendilerini daha da çaresiz hissederler ve daha fazla başkalarının kendisine bakım vermesini talep ederler (Firestone, 1987).
Ayşe hanım için de insanlara güvenememek, ergenlik çağına ve yetişkinliğe girdiği harita olmuştu. Bu haritayla ve yaşadığı sayısız düş kırıklığıyla, otoriteyi simgeleyen kişilere sürekli olarak ters düşmeye başlamıştı.
Uzattığım elimi kimse tutmadı. Ben onlara yaklaştığımda uzak durdular. Dünyayı pembe zannediyordum onlar kara diye ısrar ettiler. Bizim canımızı da çok yakmışlardı biz kara görmeye başladık dediler. Fakat çok geç kalmıştım artık ben de kara görüyordum her şeyi. Bize değer vermediler ki biz sana değer verelim dediler. Ezdiler beni... Geçtiler üzerimden... Ufaldım... Ufaldım... Ama onlara göstermemek için balon gibi şiştim. Kocaman olayım ki kimse içimin boşaldığını görmesin, yerlerde ezildiğimi görmesinler dedim. Ama içim boş... Kalbim boş... Ne kendime ne sana güvenebilirim artık.

HANDE KILINÇ KUNT.

İLETİŞİM ADRESİ: kilinc_hande@yahoo.com